Maja Pluta
klasa VI
Szkoła Podstawowa w Grabownie Wielkim
korektor: Ewa Erhardt

WIE 2018 „Jak żyło się w Dolinie Baryczy w czasach naszych babć i dziadków/ prababć i pradziadków”

Moja babcia.

Bardzo kocham moją babcię, mam tylko jedną. Często ją odwiedzam, wtedy wieczorami, przy kubku owocowej herbaty, opowiada mi o swojej młodości. Jestem zdumiona jej opowieściami o historii jej młodości; są niezwykłe. Uśmiech mojej babci, gdy opowiada o nich jeszcze bardziej mnie w tym utwierdza. Sama chciałabym mieć takie wspomnienia. 
Moja babcia - Marysia urodziła się we Lwowie. Był to wtedy teren ZSRR. Co ciekawe, wówczas potrzebne były specjalne dokumenty ( książeczki) do podróżowania po terenach państwa. Samo miasteczko tętniło życiem. Zamieszkanie tam uważane było za coś wspaniałego. Wraz z rodzeństwem: dwoma braćmi i siostrą mieszkała u rodziców przez pięć lat. Była najmłodsza w całej rodzinie. Nie chodziła do przedszkola, tak, jak współcześnie czynią to dzieci, lecz doiła krowy i pomagała we wszelakich pracach przy gospodarstwie u zwierząt. Nie wszystkie obowiązki były smutne i męczące, często dla zabawy bawiła się z prosiętami. Tak spędziła dzieciństwo, które było trudne, aczkolwiek pod pewnymi względami sielskie. 
Jej tata był kolejarzem, a mama zajmowała się gospodarstwem domowym i rolnym w tym całym inwentarzem. W wieku sześciu lat wyjechała z rodzicami do Kamieńca Ząbkowickiego, a rodzeństwo zostało we Lwowie. Tam zamieszkali obok pięknego pałacu - (osobiście byłam tam kilka miesięcy temu). Widziałam go i z opowiadań babci wywnioskowałam, że władze miasta całkowicie go zniszczyły. Dwa mosiężne lwy znajdujące się nad potężnymi wieżami zamieniły się w jednego szarego malutkiego lwa. Cały plac został wyburzony, a zabytkowe płyty zniknęły. Na dodatek chuligani pomalowali bramy z każdej strony. Nie wyglądało to już tak pięknie, jak kiedyś. Zamek okalają cudowne, zielone ogrody, które o dziwo są w idealnym stanie. Nadal rosną tam olbrzymie dęby i inne roślinki. Ktoś bardzo dobrze o nie dba. Widziałam także szkołę do której uczęszczała moja babcia. Całkowicie różniła się od obecnych. Są tam tylko cztery klasy, a musiała pomieścić ponad stu uczniów. Tam dorastała i na tym upłynęła jej wczesna młodość. 
Moja babcia, gdy skończyła siedemnaście lat, w nietypowych okolicznościach poznała mojego dziadka- Stanisława. Pierwszy raz zobaczyli się w pociągu. Zakochali się w sobie i nie mając ani chwili do stracenia pobrali się. Po tym wydarzeniu babcia z dziadkiem i rodzicami przyjechali do wsi  w której obecnie mieszkamy. Wówczas Groß Graben a teraz Grabowno Wielkie. Które należy do Doliny Baryczy. Przyjechali tutaj, ponieważ kuzynostwo mojego pradziadka było poważnie chore.  Przejęli dom i sklep po starszym panu i zaczęli nowy rozdział w swoim życiu. Na szczęście wtedy nie było samochodów oraz innych środków lokomocji, które obecnie niszczą środowisko. Podstawowym środkiem transportu był rower; pojazdami były również konie i dorożki. Jeśli chodzi o kwestię ogrzewania to bywało różnie . 
Niestety, nie udało mi się odszukać zdjęć tego domu z czasów przedwojennych. Jednak nad drzwiami wejściowymi znajduje się data: 19.01.1919. Najprawdopodobniej to właśnie wtedy budynek zaczął istnieć. Sam dom jest bardzo ładny. Okna okalają niespotykane zdobienia a wnętrza mają ciekawe sufity i podłogi. Za tym miejscem kiedyś były stajnie i obory, a obok znajdowały się stodoły i pomieszczenie na sprzęty rolnicze. Teraz zostały wyburzone. Ocalał tylko jeden dodatkowy budynek. Babcia mi mówiła, że były tam świnie i kury. Widać to po korytach wydrążonych w cegłach. Tutaj wychowała się trójka moich wujków i moja mama. 
         Z moją rodziną mieszkam za domem mojej babci, więc mam do niej bardzo blisko. Strasznie się z tego powodu cieszę. Nie wiem co bym bez niej zrobiła. Jest dla mnie dużym autorytetem, ponieważ mądrość przychodzi z doświadczeniem… Ten, który nie zaznał nigdy biedy nie zrozumie, że największym szczęściem było żyć w prostocie!

Zdjęcie 1 "Mała pociecha" -  Na tym zdjęciu ujrzymy moją babcie w wieku trzech lat. Wykonane zostało przez mojego pradziadka w 1948 roku. Babcia znajduje się przed domem we Lwowie. Ma na sobie białą sukienkę, ponieważ wówczas czekała, aby iść na ślub swojej starszej siostry.

Zdjęcie 2 "Już po wszystkim" - Moja babcia po swojej Pierwszej Komunii Świętej w Kamieńcu Ząbkowickim. Zdjęcie zrobił profesjonalny fotograf. Obok niej jest ksiądz udzielający sakramentu. Zdjęcie z około 1952 roku.

Zdjęcie 3 "Razem najlepiej" - Oto zdjęcie rodzinne moich dziadków. Pradziadek siedzi obok mojej babci, a prababcia z drugiej strony. Pradziadek trzyma na rękach siostrzenicę Babci. Sama siedzi po środku. Z tyłu stoi rodzeństwo Babci i jedna kuzynka która jest po prawej stronie. Te maluchy to dzieci siostry Babci. Zostało wykonane przez fotografa w 1955 roku w okolicach Grabowna Wielkiego (rodzeństwo przyjechało na święta).